Τρείς οι εκδηλώσεις για το Πολυτεχνείο, λιγότερος ο κόσμος

Τρεις ήταν οι συγκεντρώσεις στη Λάρισα για την επέτειο του Πολυτεχνείου. 

Στη συγκέντρωση της Κεντρικής Πλατείας, εκεί που υπήρχαν και εκδηλώσεις του Δήμου Λαρισαίων, εκτός του Δημάρχου κ. Απόστολου Καλογιάννη, χαιρετισμούς απηύθυναν τόσο ο πρόεδρος του Νομαρχιακού Τμήματος της ΑΔΕΔΥ κ. Δημήτρη Παπαποστόλου, όσο και ο πρόεδρος του συλλόγου εκπαιδευτικών πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης «Κων/νος Γκούμας» κ. Νίκος Κοσμάνος.

Ο χαιρετισμός του δημάρχου

«Λαρισαίες Λαρισαίοι

Συγκεντρωθήκαμε, σήμερα εδώ, στην Κεντρική Πλατεία της Λάρισας για να τιμήσουμε την επέτειο της εξέγερσης του Πολυτεχνείου. Την εξέγερση που άνοιξε το δρόμο για την πτώση της ξενοκίνητης δικτατορίας και την αποκατάσταση της δημοκρατίας.

Είναι χρέος και καθήκον όλων μας να κρατήσουμε άσβεστη τη φλόγα της εξέγερσης και την πίστη για το δίκιο του αγώνα.

Αλίμονο αν αφήσουμε να χαθεί στο χρόνο, η εξέγερση του Νοέμβρη του 1973. Αυτό το ζωντανό παράδειγμα ανιδιοτέλειας και αγωνιστικής συλλογικής δράσης, πηγή έμπνευσης για μια ολόκληρη ζωή.

Το Πολυτεχνείο, είναι ένα φωτεινό σημείο, ένας σταθμός αντίστασης στη μανία του αυταρχισμού, του καταναγκασμού και της σιωπής.

Μια στιγμή που αποδεικνύει ότι ο πόθος για ελευθερία, δημοκρατία και κοινωνική δικαιοσύνη μπορεί να γίνει ισχυρότερος από το φόβο και την καταστολή.

Η εξέγερση του πολυτεχνείου δείχνει ότι μπορεί να υπάρχουν αξίες για τις οποίες μπορεί κάποιος να δώσει ακόμη και την ίδια του τη ζωή. Αυτή είναι η απόλυτη στιγμή της ηθικής εξύψωσης του ανθρώπου.

Αλίμονο εάν αυτή η χρυσή σελίδα αντίστασης χωρέσει σε μια μουσειακή προθήκη και γίνει απλά μια ανάμνηση. Γιατί η εξέγερση του Νοέμβρη του ’73 πρέπει είναι φάρος και πυξίδα.

Γι αυτό ο Δήμος Λαρισαίων, η δημοτική αρχή, διοργανώνει για δεύτερη συνεχή χρονιά εκδηλώσεις ενωτικού εορτασμού, θέλοντας να κρατήσει ζωντανές τις διδαχές της εξέγερσης του Πολυτεχνείου.

Φίλες και φίλοι

Το Πολυτεχνείο αποτελεί σταθμό στην νεότερη ιστορία μας και εγγράφεται σε μια μακρά ιστορία κοινωνικών αγώνων που ξεκινά με την Εθνική Αντίσταση.

Γιατί η εξέγερση των συνειδήσεων, που κορυφώθηκε στις 17 Νοέμβρη του 1973, αλλά και η κατάληψη της Νομικής που είχε προηγηθεί, δεν ήταν απλά το αυθόρμητο ξέσπασμα της νεολαίας στην καταπίεση, τις διώξεις και τα βασανιστήρια της χούντας των συνταγματαρχών.

Ήταν η ωρίμανση μιας μακράς διαδικασίας ριζοσπαστικοποίησης που επιταχύνθηκε και μετασχηματίστηκε καθ’ όλη τη διάρκεια της δεκαετίας του ’60.

Άλλωστε, οι ίδιοι οι εξεγερμένοι του Πολυτεχνείου έκαναν τη σύνδεση με τους αγώνες για την προστασία της δημοκρατίας και την υπεράσπιση του Συντάγματος, με την επίκληση του ακροτελεύτιου άρθρου του – του 114.

Λαρισαίες και Λαρισαίοι

Η φετινή επέτειος συμπίπτει χρονικά, με σημαντικές εξελίξεις στην χώρας μας αλλά και στο διεθνές περιβάλλον.

Τιμώντας σήμερα την εξέγερση του Νοέμβρη του ’73, τους νεκρούς του Πολυτεχνείου, του αντιδικτατορικού αγώνα και όσους αγωνίστηκαν για δημοκρατία, ελευθερία σ΄αυτή τη χώρα, πρέπει να υπογραμμίσουμε και να δηλώσουμε ότι «ο αγώνας συνεχίζεται», γιατί τα αιτήματα του Νοέμβρη είναι και ζωντανά και επίκαιρα.

Η σημαία του αγώνα, της διεκδίκησης, της ανατροπής, πρέπει να παραμείνει ψηλά στις καρδιές και στο μυαλό μας.

Για να αλλάξει εκ βάθρων ένα οικονομικό και πολιτικό μοντέλο που έχει βαθιές ρίζες και στηρίζεται σε ισχυρά συμφέροντα.

Για να αλλάξουν οι συσχετισμοί στην Ευρώπη του νεοφιλελευθερισμού, της ανασφάλειας και των διαρκών κρίσεων.

Για να δοθεί προτεραιότητα στις ανάγκες του κόσμου της εργασίας και της νεολαίας.

Για να βγει επιτέλους η χώρα από το καθεστώς της επιτροπείας, των μνημονίων, της τρόικας και του κουαρτέτου και να ξεκινήσουμε το μεγάλο αγώνα για την αποκατάσταση των πληγών μέσα από μια βιώσιμη ανάπτυξη.

Για να δημιουργηθούν αξιοπρεπείς συνθήκες εργασίας και να μπει ένα τέλος στην εργοδοτική ασυδοσία.

Για να δημιουργηθούν θέσεις εργασίας που θα δώσουν στα παιδιά μας τη δυνατότητα να μείνουν στη χώρα, να προκόψουν και να δημιουργήσουν.

Ανάλογες πρέπει να είναι και οι στόχοι που πρέπει να καθοδηγούν όλους όσους ασχολούμαστε με την αυτοδιοίκηση και την υπηρετούμε από διάφορες θέσεις.

Θέλουμε ο θεσμός να ανακτήσει τα γνήσια λαϊκά του χαρακτηριστικά. Να μπορέσει να αποδεσμευτεί από τη μέγγενη των συνεχών και πολυεπίπεδων ελέγχων, που μόνο τροχοπέδη αποτελούν. Προκαλώντας παράλληλα προβλήματα στην προσπάθεια επίλυσης των προβλημάτων των τοπικών κοινωνιών.

Ζητάμε την άρση της απαγόρευσης των προσλήψεων, γιατί η Αυτοδιοίκηση ως ο κοντινότερος θεσμός στον πολίτη, απαιτείται να έχει τη δυνατότητα να προσφέρει σύγχρονες, αποδοτικές και αποτελεσματικές υπηρεσίες στους πολίτες και το κοινωνικό σύνολο.

Θέλουμε το θεσμό να υπηρετεί τις ανάγκες των πολιτών, με διαφάνεια, δημοκρατία και κοινωνικό έλεγχο.

Φίλες και φίλοι,

Δημοκρατικοί πολίτες της Λάρισας

Το Πολυτεχνείο άφησε παρακαταθήκη στην Ιστορία, και το μήνυμα του ανένδοτου, μέχρι αυταπάρνησης, αγώνα ενάντια στο φασισμό.

Σ’ έναν κόσμο που κλυδωνίζεται από ολοένα και περισσότερες κοινωνικές και οικονομικές αβεβαιότητες, σ’ ένα διεθνή περίγυρο όπου τα πάντα είναι ρευστά και απρόβλεπτα, σε μια Ευρώπη, που μόλις προχτές δέχτηκε ένα φοβερό χτύπημα στην καρδιά της Δημοκρατίας και της ελεύθερης σκέψης – κι απ’ αυτήν την θέση επιτρέψτε μου να εκφράσουμε την αλληλεγγύη μας στον γαλλικό λαό – το μήνυμα του Πολυτεχνείου δρα πολλαπλασιαστικά και ως αιώνιο υπόδειγμα διεκδίκησης της υπεράσπισης του αυτονόητου. Δηλαδή, της ελευθερίας του ατόμου και της κοινωνίας.

Δυστυχώς σήμερα οι κοινωνίες βρίσκονται αντιμέτωπες με λογής-λογής φονταμενταλισμούς. Ο εφιάλτης της σύγκρουσης των πολιτισμών αποκτά αιματηρές διαστάσεις και δολοφονικές πρακτικές.

Μέσα από τις κοινωνίες της αναπτυγμένης Δύσης ξεπετιούνται ως ασύμμετρη απειλή πρόσωπα από τις γενιές των απόκληρων και στερημένων μεταναστών δεύτερης και τρίτης γενιάς που μεγάλωσαν στα γκέτο της καταναλωτικής κοινωνίας, που ένιωσαν την εθνικιστική βία, τον εξουσιασμό των κυρίαρχων ομάδων και τώρα αναζητούν νόημα ζωής σε ολοκληρωτικές ιδεολογίες και σε πρακτικές ανείπωτης βίας, που απαντούν στο ρατσισμό των ενταγμένων, τον ιμπεριαλισμό των ισχυρών, καθώς και την ανάδυση του νεοφασισμού, με την υιοθέτηση των ανεστραμμένων ειδώλων, όπως είναι ο τζιχαντισμός και ο αντιδυτικός ρατσισμός.

Η πολιτική ήττα της Ευρώπης από τους τρομοκράτες θα επέλθει μόνον εάν η ίδια επιλέξει τη συντηρητική αναδίπλωση στα κλειστά σύνορα, τους υψωμένους φράχτες και τις μισαλλόδοξες συνειδήσεις.

Ήττα θα είναι η απομάκρυνση της Ευρώπης από τις θεμελιώδεις αρχές της ειρήνης, του ουμανισμού, της δημοκρατίας και της αλληλεγγύης και η προσχώρηση στη βασική πολιτική λογική της άκρας λαϊκιστικής δεξιάς.

Σήμερα πολύ περισσότερο από κάθε άλλη φορά, οφείλουμε να απομονώσουμε ακραίες και ρατσιστικές φωνές, τόσο στην Ελλάδα όσο και στην Ευρώπη.

Η αναμέτρηση με την ασύμμετρη τρομοκρατία, για να αποδειχθεί αποτελεσματική, χρειάζεται να καταπολεμηθούν οι αιτίες της επιδεινούμενης παγκόσμιας ανισότητας. Οικονομικές, κοινωνικές, οικολογικές, εθνοτικές. Ζούμε μια βαθειά κρίση αξιών που η αντιμετώπισή της προϋποθέτει τουλάχιστον μία άλλη ματιά πολιτισμού και παιδείας, χωρίς εθνικιστικούς παροξυσμούς που ανατροφοδοτούν πολέμους και σταυροφορίες.

Αυτό είναι ζήτημα μιας άλλης πορείας του κόσμου, μιας άλλης πορείας της Ευρώπης.

Λαρισαίες και Λαρισαίοι

Το Πολυτεχνείο είναι πριν απ΄ όλα το σύμβολο ενότητας κι ένα σύμβολο αντίστασης της νέας γενιάς. Της νεότητας που αψηφά κάθε δυσκολία, κάθε αδυσώπητη εξουσία σε όλους τους χώρους της κοινωνικής και πολιτικής ζωής προκειμένου να δώσει σάρκα και οστά στο όραμά της για ένα διαφορετικό κόσμο, για μια κοινωνία δικαιοσύνης, ελευθερίας και αδελφοσύνης που θα μοιράζονται ισότιμα γυναίκες και άντρες, πολίτες του κόσμου χωρίς διακρίσεις.

Πρέπει λοιπόν πρωτίστως, να στραφούμε στη νέα γενιά και να πούμε στα παιδιά μας ότι το σύνθημα «Ψωμί – Παιδεία – Ελευθερία» θα είναι πάντα επίκαιρο και ότι παραμένει μια διεκδίκηση για τους αγώνες που έρχονται και που θα δώσουμε μαζί

Στο πλαίσιο αυτό απόφαση της δημοτικής αρχής είναι να δημιουργήσει τις συνθήκες και τις προυποθέσεις για την συγκρότηση του Δημοτικού Συμβουλίου Νεολαίας. Ηδη έχουμε ήδη συνομιλήσει με εκπροσώπους της μαθητιώσας νεολαίας της πόλης, όπου η ανταπόκριση ήταν κάτι παραπάνω από ενθουσιώδης. Αυτό τον ενθουσιασμό οφείλουμε να τον αξιοποιήσουμε προκειμένου να δώσουμε στη νεολαία της Λάρισας το δικαίωμα της θεσμικής παρέμβασης στα τοπικά δρώμενα. Θέλουμε να τους δώσουμε το δικαίωμα να ονειρεύονται, να προτείνουν, να διεκδικούν. Να πάρουν τη ζωή τους στα χέρια τους!

Φίλες και Φίλοι, δημοκρατικοί πολίτες

Tα αιτήματα για Δημοκρατία, Ισότητα και Κοινωνική Απελευθέρωση παραμένουν και σήμερα ως αιτήματα της χειμαζόμενης ελληνικής κοινωνίας. Τα μηνύματα της αντίστασης των φοιτητών του 1973 συνεχίζει να εμπνέει τόσο τη νέα γενιά αλλά και όσους πιστεύουν στις πανανθρώπινες αξίες, απέναντι στο κλίμα της γενικευμένης απαξίωσης, διεκδικώντας ένα καλύτερο μέλλον.

Το Πολυτεχνείο είναι εδώ, συνεχίζει να δείχνει το δρόμο για το πως ο λαός όταν πιστεύει στις δυνάμεις του, μπορεί να αμφισβητήσει και να οργανώσει τις αντιστάσεις ενάντια στην εξαθλίωση και τον αυταρχισμό και να νικήσει.

Ολοι πρέπει να μείνουμε – και θα μείνουμε – όρθιοι. Και οι νέοι μας στα Πανεπιστήμια, και οι μεγαλύτεροι στους χώρους εργασίας και τα συνδικάτα, και στις γειτονιές και η Αυτοδιοίκηση.

Εχουμε όμως φίλες και φίλοι και άλλο ένα ιερό καθήκον. Να αποκαλύψουμε και να αντισταθούμε στις φασιστικές ιδέες και πρακτικές που απειλούν το δημοκρατικό βίο και τις δημοκρατικές κατακτήσεις του λαού. Η διαφύλαξη της δημοκρατίας και της κληρονομιάς του Πολυτεχνείου, καθώς και ο αγώνας ενάντια στο φασισμό αποτελούν την καλύτερη απόδοση τιμής σ’ όλους όσους αγωνίστηκαν και έδωσαν τη ζωή τους για τα ιδανικά της ελευθερίας και της δημοκρατίας

Ως δημοκρατικοί πολίτες οφείλουμε να αντλήσουμε δύναμη και έμπνευση από τους αγωνιστές του ‘73 και τη θυσία των παιδιών της εξέγερσης του Νοέμβρη. Η υπεράσπιση της δημοκρατίας και της κοινωνίας αποτελεί την έμπρακτη αναγνώριση της συμβολής του Πολυτεχνείου στη δημοκρατική ιστορία της χώρας.

Ο αγώνας συνεχίζεται…».

Ο χαιρετισμός του κ. Παπαποστόλου

«Σαράντα δύο χρόνια μετά την εξέγερση της φοιτητικής νεολαίας που οδήγησε στην ανατροπή της 7χρονης δικτατορίας, το κεντρικό σύνθημα «ΨΩΜΙ-ΠΑΙΔΕΙΑ-ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ» που σφράγισε τους αγώνες του λαού μας, για Δημοκρατία – Ελευθερία – Κοινωνική Δικαιοσύνη είναι σήμερα εξαιρετικά επίκαιρο.

Σε μια περίοδο που οι εργαζόμενοι της χώρας μας βιώνουν την πιο σκληρή επίθεση , το κεντρικό σύνθημα του Πολυτεχνείου αποτελεί αφετηρία για νέους αγώνες των εργαζομένων και του λαού μας με σκοπό την ανατροπή των νεοφιλελεύθερων πολιτικών στην Ελλάδα και την Ευρώπη.

Είναι το σύνθημα – έναυσμα για την αποτροπή παγίωσης της λιτότητας και της ύφεσης που οδηγούν στην ανεργία και στην οικονομική εξαθλίωση εκατοντάδες χιλιάδες εργαζόμενους στη χώρα μας. Είναι το σύνθημα-απαίτηση για την υπεράσπιση των δημοσίων αγαθών της Παιδείας, της Υγείας και της Κοινωνικής Ασφάλισης, για την υπεράσπιση της Δημόσιας Περιουσίας.

Είναι το σύνθημα για την υπεράσπιση των στοιχειωδών εργασιακών δικαιωμάτων και των συνδικαλιστικών ελευθεριών, για την υπεράσπιση εν τέλει της ίδιας της Δημοκρατίας στη χώρα μας και στην Ευρώπη.

Τα μέτρα του νέου Μνημονίου φορτώνουν με νέα βάρη τους εργαζομένους, τους συνταξιούχους, τους νέους και τα πλατύτερα κοινωνικά στρώματα.

Με το νέο μνημόνιο η ελληνική Κυβέρνηση αναλαμβάνει την υποχρέωση να προωθήσει και νέα μέτρα που οδηγούν σε παραπέρα μειώσεις των κύριων και των επικουρικών συντάξεων, στην αύξηση των χρόνων εργασίας και των ορίων ηλικίας, στη διάλυση και στην ιδιωτικοποίηση της κοινωνικής ασφάλισης.

Το Πολυτεχνείο, η εξέγερση του ’73, σε κάθε ιστορικό κύκλο είναι η αιχμή των λαϊκών, δημοκρατικών, κοινωνικών αγώνων, της αγωνιστικής πρωτοπορίας των νέων, της ενότητας, της κοινωνικής αλληλεγγύης.

ΑΣΥΜΒΙΒΑΣΤΑ, ΑΠΟΦΑΣΙΣΤΙΚΑ, ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΑ

ΤΙΜΟΥΜΕ ΤΟΥΣ ΝΕΚΡΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΑΓΩΝΙΣΤΕΣ

Συνεχίζουμε τον αγώνα για την ολοκλήρωση των στόχων που χάραξαν οι ηρωικοί αγωνιστές του.

• Αγωνιζόμαστε για μια ΔΗΜΟΣΙΑ ΔΙΟΙΚΗΣΗ που περιφρουρεί και εκφράζει τον αναπτυξιακό και κοινωνικό ρόλο του κράτους και σέβεται τον πολίτη.

• Αγωνιζόμαστε για την αναβάθμιση του ρόλου της Δημόσιας Εκπαίδευσης.

• Αγωνιζόμαστε για την αναβάθμιση της ΠΟΙΟΤΗΤΑΣ ΖΩΗΣ με προτεραιότητα στην ΥΓΕΙΑ, ΠΡΟΝΟΙΑ, ΠΕΡΙΘΑΛΨΗ ΚΑΙ ΑΣΦΑΛΙΣΗ».

Μετά το πέρας των χαιρετισμών ακολούθησε πορεία με τελικό προορισμό το άγαλμα του Ρήγα Φεραίου, όπου και έγινε κατάθεση στεφάνων.

Στην Ταχυδρομείου

Στην πλατεία Ταχυδρομείου, υπήρχε η συγκέντρωση του Εργατικού Κέντρου Λάρισας, όπου χαιρετισμό απηύθυνε ο πρόεδρος του συνδικάτου οικοδόμων κ. Βαλώζος, αλλά και εκπρόσωπος των σπουδαστών της «ΜΑΣ», την ίδια ώρα που έξω από το κτίριο της ιατρικής γινόταν και η συγκέντρωση των φοιτητών.

Ο χαιρετισμός του κ. Βαλώζου

«Συναδέλφισες – Συνάδελφοι,

Η ηρωική στάση των εργαζόμενων και της νεολαίας στα στρατοδικεία, στις φυλακές, η αλύγιστη στάση στα βασανιστήρια, ήταν το λίπασμα που γιγάντωσε την αντίσταση του λαού και της νεολαίας και οδήγησε στην ανατροπή της Αμερικανοστήριχτης χούντας, με την εξέγερση του Πολυτεχνείου τον Νοέμβρη του 1973.

Τιμάμε σήμερα, όλους αυτούς που πάλεψαν και πλήρωσαν με τη ζωή τους, όχι μόνο για τις θυσίες που κατέβαλαν, αλλά κύρια για την προοπτική που έδωσαν στον αγώνα, για τους στόχους και τα οράματα, που θέλαν μια Ελλάδα αποδεσμευμένη από Ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς, με τον λαό να είναι κυρίαρχος στον τόπο του.

Η αντοχή και ο ηρωισμός, τα αντιιμπεριαλιστικά συνθήματα και στόχοι, αποτελούν παρακαταθήκη για την εργατική τάξη, τα λαϊκά στρώματα και τη νεολαία, σήμερα που ο καπιταλισμός στη χώρα μας και διεθνώς δημιουργεί στρατιές ανέργων και φτωχών, σαρώνει κατακτήσεις και δικαιώματα στο όνομα της μεγαλύτερης κερδοφορίας του κεφαλαίου, ανάβει την φωτιά του πολέμου σε όλο και περισσότερες περιοχές, για το ξαναμοίρασμα των αγορών και των σφαιρών επιρροής και φέρνει σκοτωμούς, δυστυχία και καραβάνια προσφύγων που κυνηγημένοι ψάχνουν ένα καλύτερο μέλλον.

Η μετάβαση απ” τη στρατιωτική δικτατορία στην αστική κοινοβουλευτική δημοκρατία, τον Ιούλη του 1974, δεν έδωσε ουσιαστική και οριστική λύση στα λαϊκά προβλήματα της φτώχειας, της ανεργίας, της διαρκούς υπονόμευσης των λαϊκών δικαιωμάτων και ελευθεριών. Αυτό που ζει ο λαός μας, τα τελευταία 7 χρόνια της οικονομικής κρίσης, δεν είναι αποτέλεσμα απλά μιας «κακής διαχείρισης» των χρόνων της μεταπολίτευσης, όπως ισχυρίζονται τα αστικά κόμματα.

Αντίθετα, αποδείχθηκε πως οι όποιες παραχωρήσεις αποσπούν οι εργαζόμενοι μέσα στον καπιταλισμό είναι προσωρινές. Ότι όσες κυβερνήσεις επιλέγουν να διαχειριστούν αυτό το σάπιο σύστημα και τους νόμους του, αναπόφευκτα θ” ακολουθήσουν αντιλαϊκές πολιτικές. Αυτό αποδείχτηκε και με την «αριστερή» διακυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ, που συνεχίζει την πολιτική των προηγούμενων κυβερνήσεων της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ. Οι κρίσεις, η ανεργία, η φτώχεια, οι πόλεμοι θα υπάρχουν όσο η εξουσία βρίσκεται στα χέρια των καπιταλιστών, όσο η Ελλάδα είναι δέσμια των ιμπεριαλιστικών οργανισμών του ΝΑΤΟ και της ΕΕ.

Ο ελληνικός λαός χρειάζεται να είναι σε επαγρύπνηση και ετοιμότητα, γιατί η κυβέρνηση εμπλέκει τη χώρα και το λαό στους επικίνδυνους σχεδιασμούς των ιμπεριαλιστών σε βάρος των λαών της Αν. Μεσογείου και της Μ. Ανατολής και συμμετέχει ενεργά στα σχέδια του ΝΑΤΟ και της ΕΕ, παραχωρώντας ολόκληρες περιοχές της χώρας για τη δημιουργία νέων ΝΑΤΟικών βάσεων και επιθετικών πολεμικών υποδομών. Όπως τότε, έτσι και σήμερα, το ΝΑΤΟ και η ΕΕ είναι παράγοντες αμφισβήτησης των κυριαρχικών δικαιωμάτων της χώρας και εμπλοκής του λαού σε επικίνδυνες περιπέτειες.

Η πείρα των τελευταίων 42 χρόνων, από την εξέγερση του Πολυτεχνείου και την πτώση της χούντας ένα χρόνο αργότερα, αναδεικνύει ότι το πραγματικό ζήτημα για την εργατική τάξη και τ” άλλα λαϊκά στρώματα, σε κάθε ιστορική φάση και καμπή, είναι η συγκέντρωση δυνάμεων στην πάλη ενάντια στα μονοπώλια, στις ιμπεριαλιστικές ενώσεις, στον καπιταλισμό, με στόχο την εργατική – λαϊκή εξουσία. Έτσι μόνο η εργατική – λαϊκή πάλη, που αναπτύσσεται στο έδαφος των οξυμένων προβλημάτων, θα γίνεται πιο αποτελεσματική, θα μπορεί ν” αποκρούει αντιλαϊκά μέτρα, ν” αποσπά κάποιες κατακτήσεις, όταν δηλαδή βάζει στο στόχαστρο την ίδια την καπιταλιστική εξουσία και ιδιοκτησία, χωρίς να εγκλωβίζεται στη στήριξη αστικών κυβερνήσεων, όποιο πρόσημο κι αν έχουν.

Το καθοριστικό είναι η ασίγαστη πάλη του λαού. Γι’ αυτό έχει μεγάλη σημασία η καθημερινή μας δράση για κάθε λαϊκό πρόβλημα, η προσπάθειά μας να οργανωθούν οι εργαζόμενοι, ο λαός μας, σε κάθε χώρο δουλειάς, σε κάθε γειτονιά. Έχει αναντικατάστατη συμβολή αυτή η καθημερινή δράση που σήμερα μπορεί να φαίνεται άγονη. Γι’ αυτό κανένας αγώνας δεν πάει χαμένος μικρός ή μεγάλος. Όλα συμβάλλουν, χτίζουν για το αύριο. Με αυτήν την πεποίθηση και αισιοδοξία αντιμετωπίζουμε και σήμερα την κατάσταση. Οι σημερινοί συσχετισμοί δεν είναι παντοδύναμοι, δεν είναι αιώνιοι. Μέσα από τις δυσκολίες ωριμάζει και θα φουντώσει το κύμα της λαϊκής αντεπίθεσης. Η ισχυροποίηση της λαϊκής συμμαχίας είναι καθοριστικός παράγοντας, που σε συνδυασμό με την ωρίμανση των αντικειμενικών συνθηκών μπορεί ο λαός να πάρει την τύχη στα χέρια του, ενάντια στην εξουσία του μεγάλου κεφαλαίου, στις κυβερνήσεις του, στην Ε.Ε.

Απέναντι λοιπόν σε αυτή την προοπτική της λαϊκής αντεπίθεσης παίρνουν μέτρα, όπως και τότε. Αναμορφώνουν το πολιτικό σύστημα για να φρενάρουν, να παγιδεύσουν και πάλι τη αγανάκτηση του λαού μας απέναντι σε αυτά που ζει. Σήμερα όπως και τότε καλούνε σε ενότητα για την εθνική σωτηρία. Μας λένε πως, αν και η αύθαρτη <<Αριστερή>> κυβέρνηση δεν μπορεί να δώσει λύση τότε πραγματικά τα αντιλαϊκά μέτρα είναι μονόδρομος. Αλλά η πολιτική ενίσχυσης του κεφαλαίου δεν σταμάτησε ποτέ. Αυτά που διασώθηκαν και τότε και τώρα είναι τα κέρδη τον μονοπωλίων. Ένα είναι καθαρό. Δεν διστάζουν για οποιαδήποτε προσαρμογή στο πολιτικό σύστημα μπροστά στον κίνδυνο ο λαός να πάρει το πάνω χέρι, ανάλογα με τις συνθήκες αναδεικνύουν κυβερνήσεις ακροδεξιές-φασιστικές όπως τότε ή <αριστερές> δήθεν φιλολαϊκές όπως και σήμερα.

Είναι καθήκον μας να αντισταθούμε στο «ρεαλισμό» των ορίων αντοχής της οικονομίας, που έχουν οι προτάσεις της κυβέρνησης και των άλλων αστικών κομμάτων, οι οποίες προσαρμόζουν τις απαιτήσεις μας στις ανάγκες του κεφαλαίου. Αλήθεια είναι ρεαλιστικό το 2015 να υπάρχουν οικογένειες που να μην μπορούν να καλύψουν και τις πιο στοιχειώδης ανάγκες τους, να υπάρχουν σπίτια χωρίς ρεύμα, να υπάρχει ανεργία τη στιγμή που μένουν ανικανοποίητες τεράστιες ανάγκες που υπάρχουν;

Η αντιλαϊκή επίθεση δεν έχει σταματημό. Είναι ανάγκη να συνεχίσουμε με κλιμάκωση της απάντησης μας, δυναμώνοντας την παρουσία μας στους χώρους δουλειάς, με καλύτερη ακόμα οργάνωση και σχέδιο. Το ελπιδοφόρο μήνυμα το έδωσε η εργατική τάξη και ο λαός συνολικά στις μεγαλειώδεις συγκεντρώσεις του ΠΑΜΕ στην Απεργιακή κινητοποίηση της 12ης του Νοέμβρη με συνθήματα πραγματικά ανατρεπτικά, με αιτήματα που απαντούν στο σήμερα, ανοίγοντας τον δρόμο και στην προοπτική του αύριο.

Το Δ.Σ. του ΕΚΝΛ έχει ήδη πάρει απόφαση για πανεργατική Απεργία, με ανοιχτή ημ/νία, την μέρα ψήφισης του ασφαλιστικού εκτρώματος και καλεί τα πρωτοβάθμιά σωματεία, τους συλλόγους, να ανοίξουν τη συζήτηση με τους εργαζόμενους στους χώρους δουλειάς, μέσα από Γενικές Συνελεύσεις, συσκέψεις, για το σκοπό που υπηρετούν αυτά τα μέτρα οι ανατροπές στο ασφαλιστικό.

Συναδέλφισες – Συνάδελφοι,

Τα τρομοκρατικά χτυπήματα στην Ευρώπη και πιο συγκεκριμένα στη Γαλλία την προηγούμενη εβδομάδα, ρίχνουν λάδι στη φωτιά των ανταγωνισμών και αξιοποιούνται ως αφορμές, από αυτούς που σχεδιάζουν Ιμπεριαλιστικές επιθέσεις και μέτρα καταστολής των λαών, γι’ αυτό πρέπει να είμαστε προετοιμασμένοι για επικίνδυνες εξελίξεις. Αυτή η επίθεση χρησιμοποιείτε ήδη ως πρόσχημα από τη Γαλλική κυβέρνηση και το ΝΑΤΟ για μια νέα οργανωμένη επίθεση στο λαό της Συρίας.

Η εγκληματική-ναζιστική Χ.Α, που δεν χάνει ευκαιρία για να χύσει το ρατσιστικό της δηλητήριο, εκμεταλλεύεται το πατριωτικό αίσθημα, για να σύρει τον λαό μας σε ανώδυνα κανάλια για το σύστημα. Είναι πραγματικά το μακρύ χέρι του συστήματος, είναι το χέρι που κρατάει το μαστίγιο και το αξιοποιεί όταν υπάρχουν αδιέξοδα, όταν ξυπνάνε αγωνιστικές, ανατρεπτικές διαθέσεις στο λαό. Είναι οι ιδεολογικοί απόγονοι των βασανιστών στα κρατητήρια των ΕΑΤ-ΕΣΑ.

Για το πώς αντιλαμβάνονται τα αιτήματα, τα οράματα του Πολυτεχνείου χαρακτηριστική περίπτωση είναι και εδώ η δημοτική αρχή. Οργανώνει συγκέντρωση για να τιμήσει το Πολυτεχνείο την ίδια στιγμή που ως μακρύ χέρι της κυβέρνησης εφαρμόζει κατά γράμμα την αντιλαϊκή πολιτική, στρέφεται ακόμη εναντίον των ίδιων των εργαζομένων, απειλώντας τους για τις συνέπειες που θα έχει η συμμετοχή τους στην Απεργία της 12ης του Νοέμβρη. Από την άλλη πλευρά υπάρχουν διάφορες ομάδες, που με δήθεν επαναστατικές συγκρούσεις στο δρόμο, προσπαθούν να στρέψουν το εργατικό κίνημα να παλέψει ενάντια στο κράτος γενικά, χωρίς να βάζει στο στόχαστρο του το μεγάλο κεφάλαιο, τα μονοπώλια, την τάξη των καπιταλιστών που κρατά την πραγματική εξουσία σε οικονομικό και πολιτικό επίπεδο.

Η εξέγερση τον Νοέμβρη του ‘73 κατά της φασιστικής δικτατορίας, κατά των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ, σήμερα βρίσκει το νόημα και τη συνέχειά της μόνο στο δρόμο της λαϊκής πάλης και συμμαχίας κατά της αντιλαϊκής πολιτικής και του εκμεταλλευτικού συστήματος.

Σήμερα 42 χρόνια μετά την εξέγερση του Πολυτεχνείου, σε συνθήκες καπιταλιστικής κρίσης και έντασης της επίθεσης κυβέρνησης, Ε.Ε, κεφαλαίου, η ανάγκη για πάλη με τέτοιο προσανατολισμό, είναι πιο επίκαιρη όσο ποτέ.

Μέσα από τον αγώνα για την υπεράσπιση των εργατικών, των λαϊκών νοικοκυριών από την ανεργία, την φτώχεια, την φοροληστεία, την εξαθλίωση, την κρατική καταστολή, ενάντια στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο, το βασικό καθήκον είναι να συγκεντρωθούν οι δυνάμεις της εργατικής τάξης, των μικρών ΕΒΕ, των μικρών αγροτών, των νέων και των γυναικών, σε μια λαϊκή συμμαχία που θα εναντιωθεί στην εξουσία του κεφαλαίου, στην Ε.Ε, στο ΝΑΤΟ, στην συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ και σε κάθε κυβέρνηση του κεφαλαίου, στο πιο πιστό στήριγμα του συστήματος, την φασιστική Χρυσή Αυγή, και θα διεκδικήσει μια άλλη οικονομική ανάπτυξη προς όφελος του λαού.

Οι εργαζόμενοι, οι μικροί ΕΒΕ, οι μικροί αγρότες, οι γυναίκες και η νεολαία των λαϊκών στρωμάτων, πρέπει να αφήσουν τη ζωή που κάνουν και να δουν την ζωή που χάνουν καθημερινά, για χάρη των κερδών του μεγάλου κεφαλαίου. Όπως αποδείχθηκε η λύση στα προβλήματα δεν μπορεί να έρθει με όποια πολιτική διαχείρισης του καπιταλισμού, χωρίς οργανωμένο ταξικό αγώνα κόντρα στο μεγάλο κεφάλαιο και τις ιμπεριαλιστικές ενώσεις.

Γι’ αυτό επιβάλλεται η ανασύνταξη του εργατικού και λαϊκού κινήματος σε ταξική κατεύθυνση, με απομόνωση του εργοδοτικού και κυβερνητικού συνδικαλισμού, η ανάπτυξη της συμμαχίας εργατών, μικρών αγροτών και ΕΒΕ, νέων και γυναικών των λαϊκών στρωμάτων.

Να πορευτούμε ενωμένοι και αποφασιστικά, με τις σημαίες της ταξικής πάλης, κόντρα σε όσους καλλιεργούν τον συμβιβασμό και την απογοήτευση, βροντοφωνάζοντας:

* Τα βάρη της κρίσης να τα πληρώσει η πλουτοκρατία και όχι οι εργαζόμενοι, οι μικροί αγρότες και ΕΒΕ. Όχι στα μνημόνια και τις αντιλαϊκές πολιτικές.

* Όχι στη διάλυση της Κοινωνικής Ασφάλισης. Αποκλειστικά Δημόσια Κοινωνική Ασφάλιση για όλους. Σύνταξη στα 60 οι άνδρες και στα 55 οι γυναίκες.

* Τέρμα στη φοροληστεία! Κάτω οι φόροι, σημερινοί και προηγούμενοι!

* Κανένα σπίτι στα χέρια τραπεζίτη! Μπλόκο στους πλειστηριασμούς!

* Όχι στους μισθούς πείνας. Όχι στην απλήρωτη δουλειά, στην εκ’ περιτροπής εργασία, στις μειώσεις μισθών και στις ατομικές συμβάσεις. Κανένας εργαζόμενος κάτω από 751 ευρώ, κανένας χωρίς Σ.Σ.Ε και ανασφάλιστος.

* Επαναφορά των μισθών και συντάξεων στα επίπεδα του 2009! Κατάργηση όλων των αντεργατικών και αντιασφαλιστικών νόμων.

* Μέτρα προστασίας των ανέργων. Πλήρη και σταθερή εργασία για όλους.

* Κατάργηση των άμεσων και έμμεσων περιορισμών της αγροτικής και κτηνοτροφικής παραγωγής που επιβάλλει η νέα ΚΑΠ της Ε.Ε, να μην περάσουν τα μέτρα, σύνδεση των ενισχύσεων με την παραγωγή.

* Κατώτατες εγγυημένες τιμές για τα αγροτοκτηνοτροφικά προϊόντα, που να καλύπτουν το κόστος παραγωγής και να αφήνουν εισόδημα για επιβίωση και συνέχιση της αγροτικής δραστηριότητας.

* Κατάργηση της φορολόγησης των μικρών ΕΒΕ, αγροτών με 26%. ΟΧΙ στην αύξηση της προκαταβολής και του ΦΠΑ. Κατάργηση των νόμων που επιταχύνουν κατασχέσεις και πλειστηριασμούς.

* ΟΧΙ στην «απελευθέρωση» επαγγελμάτων προς όφελος των μονοπωλίων.

* Αποκλειστικά δημόσια δωρεάν παιδεία, υγεία-πρόνοια για όλους.

* Όχι στις ιδιωτικοποιήσεις, στο ξεπούλημα του δημόσιου πλούτου.

* Μονομερής διαγραφή του χρέους, αποδέσμευση από την Ε.Ε και το ΝΑΤΟ. Κουμάντο στον τόπο και στην οικονομία να κάνει ο λαός.

* Να σταματήσουν τώρα οι ιμπεριαλιστικοί πόλεμοι και επεμβάσεις, καμία συμμετοχή της χώρας μας σ’ αυτές, απομάκρυνση τώρα των ξένων βάσεων και στρατηγείων από τη χώρα μας, αποδέσμευση της Ελλάδας από το ΝΑΤΟ.

* Στήριξη – φροντίδα για τους πρόσφυγες, όχι σε πνιγμούς και κέντρα φυλακές.

* Κατάργηση του Κανονισμού του Δουβλίνου, της Σένγκεν, του Frontex και όλων των κατασταλτικών μηχανισμών της Ε.Ε.

Η φετινή επέτειος του Πολυτεχνείου, να σηματοδοτήσει την λαϊκή αντεπίθεση, που θα συμπαρασύρει, αντιλαϊκές πολιτικές, μνημόνια, κυβερνήσεις και το εκμεταλλευτικό σύστημα.

Δεν είναι ανίκητοι! Πιστεύουμε στη δύναμή της τάξης μας, μπορούμε να φέρουμε τα πάνω-κάτω!

Σηκώνουμε ψηλά τις σημαίες του αγώνα, της μάχης, βέβαιοι ότι θα ξημερώσει η μέρα όπου οι εργάτες, ο λαός μας θα γίνει ο αφέντης του πλούτου που παράγει».